Sinds een lange tijd bond ik gisteren maar weer eens de loopschoenen onder. Vol goede moed en strak gekleed in een nieuw tenue trok ik erop uit. Het doel van de training was om de spieren rustig los te lopen… het liep uit op een rondje klunen…. 7km lang…

Zoiets voel je al snel aan; het draait niet, de spieren bewegen niet soepel en elke stap die je zet dreunt na in je hele gestel. Even overwoog ik om te stoppen en rustig terug te lopen, maar al voordat ik de gedachte goed en wel tot me had laten komen, besloot ik om de ronde af te maken – maar wel op een rustigere wijze dan gepland. Met een hartslag rond de 160 liep ik het eerste kwart van de training uit. Ondanks dat de spieren nog stroef voelden, begon het wel wat soepeler te draaien en ik besloot om er een kilometer lang wat extra snelheid tegenaan te gooien.
Op m’n tandvlees nam ik de bocht die het einde van deze kilometer aanduidt. Het tempo laat ik wat zakken, ik concentreer me op m’n ademhaling en probeer m’n hartslag van dik 180 langzaam weer terug te laten keren tot 160. De bovenbeenspieren staan in brand, m’n knieën kraken bij elke stap en ik begin ook een onheilspellende trekkende pijn in m’n bovenrug te voelen.
Terwijl ik de schouders wat losdraai probeer ik een nieuw trainingsplan in elkaar te draaien. Er is nog een hoop werk te verzetten, wil ik de doelen die  ik heb voor de Dam-tot-Dam-loop ook maar enigszins kan benaderen. Ik besluit om er verder nog maar even niet over na te denken en later maar te analyseren wat de schade is…

Een dag later: spierpijn in de bovenbeenspieren, spierpijn in de kuiten, lichte pijn in de knieën (oeps) en een rug die heftig op slot zit. Daarnaast een drop van 2km/uur in de gemiddelde snelheid; en daar baal ik nog het meeste van, want hoe krijg ik die er op korte termijn weer bij?
De komende weken staan dus in het teken van rustig herstel; regelmatig lopen, rustig lopen en vooral niet focussen op snelheid.
Na 2 maanden looprust zijn de eerste stappen die ik zet, niet één stap voor-, maar twee achteruit…