Vermogen heb je in verschillende soorten en maten. Fietsers kijken voornamelijk naar spiervermogen. Het is namelijk de rauwe kracht in de spieren die een voorwaartse beweging mogelijk maken. Vermogen omzetten naar een beweging, daar is waar het doorgaans om draait. Maar vandaag draait het niet om deze omzetting, vandaag draait het allemaal om een andere conversie. Het omzetten van “wil” naar “actie”, dat is waar de training van vandaag om draait. Vandaag moet een ankerpunt worden voor de rest van het seizoen. Als de benen later dit jaar even niet meer willen en ik me afvraag waar ik mee bezig ben, dan moet ik op vandaag kunnen terugzien. Het fundament voor doorzettingsvermogen wordt vandaag gelegd; althans, dat is de bedoeling.

Met de wind in de rug trap ik de laatste kilometers tussen Lexmond en Vianen weg. Het is aanlokkelijk om het tempo flink op te voeren, maar ik probeer me in te houden: nu energie verspillen zou zonde zijn.
Voordat ik Vianen binnen rij, spoel ik nog een hap banaan door met een flinke teug sportdrank en ik prent mezelf nogmaals in: “het moet vandaag pijn gaan doen, je moet het flink gaan voelen. Opgeven is geen optie.”

Na nog geen 2km op de dijk te hebben afgelegd, voel ik mijn linker bovenbeen al. Lekker dan… zit ik nu echt op te wachten… Terwijl ik tergend langzaam tegen de wind in fiets, beginnen nu al gedachten aan de terugtocht door m’n hoofd te spoken. Ik probeer deze gedachten te verdringen door me op m’n hartslag te concentreren. 172, 173 is een mooie puls; daar moet ik de frequentie voorlopig maar op zien te houden.
Zo af-en-toe draait de weg iets van de wind af en kan ik even op adem komen. Genietend van de omgeving vervolg ik mijn weg. De woest aanstormende golven op de ondergelopen weilanden geven iets surrealistisch aan het landschap, zijn een toonbeeld van de kracht van de wind waartegen ik me verzet. De dorpjes aan deze kant van de Lek ken ik wel van naam. “Lexmond, Sluis, Tienhoven, Ameide, Waal, Nieuwpoort”, allemaal dorpjes waar je zo doorheen gefietst bent. Om m’n gedachten wat te verzetten, probeer ik de namen van dorpen aan de andere kant van de Lek op te roepen. Verder dan Lopik en Schoonhoven kom ik niet; misschien moet bij een volgende tocht maar eens aan de overkant fietsen. Nieuwe gronden blootleggen.
Terwijl ik Nieuwpoort nader, sta ik mezelf toe om te bedenken dat ik de eerste helft van de queeste reeds achter de rug heb; dat is maar goed ook, want er begint nu toch echt van alles pijn te doen aan m’n lijf: schouders, nek, onderrug, zitvlak, bovenbenen, kuiten. Het wordt nu ook moeilijk om de hartslag hoog te houden. Ik zit meer onder de 170, dan erboven. Dat is logisch, als er geen sap meer in de spieren zit, lukt het ook niet om veel vermogen te leveren.
Nu ik Nieuwpoort achter me laat, begin ik er serieus over te denken om de rit flink in te korten. Ik kan zo de dijk verlaten en de terugtocht naar huis in te zetten. Deze gedachte klinkt aanlokkelijk. Nu ik erover nadenk is het toch ook idioot om na een half jaar zonder fietstraining een rit van 100km in deze omstandigheden af te werken. Met een flinke teug sportdrank verdrink ik deze gedachten en ik ga nog maar eens op de pedalen staan om de laatste 18km van deze dijk met een positief gevoel aan te vangen. Juist hierom ben ik deze rit begonnen. Door dit gevoel moet ik heen breken en van de puinhopen die overblijven moet een solide basis gesmeed worden. Ik moet het einde van de dijk halen, al is het op mijn knieën.
Tergend langzaam verlaat ik Groot-Ammers. Met de wind op kop en de afnemende krachten zakt het tempo vaak onder de 20km/uur. Ik probeer er niet op te letten, want het gaat niet om de snelheid zeg ik mezelf nog maar eens. Alles doet pijn, maar ik sluit me daar voor af. Eén ding is me wel duidelijk: ik moet me de komende tijd ook weer echt gaan richten op het opbouwen van spiervermogen. Ik tel de kilometers af en probeer om niet op de tijd te letten.
De laatste 5km leg ik in gedachtenloze toestand af, maar als ik oog-in-oog sta met de molens van Kinderdijk vult een warm gevoel mijn lijf. Ondanks de pijn en het tekort aan trainingskilometers heb ik mijn queeste volbracht. Meermaals heb ik het “point of no return” vooruit geschoven, meermaals ook heb ik vermogen om door te zetten verruimd.

De terugtocht behelst een slordige 30km., vooral met de wind schuin van achteren. Ik laat me dan ook heerlijk meevoeren op de wind. Iets minder dan een uur heb ik de tijd om het goede gevoel een plaats te geven, tot een herinnering te vormen die los staat van plaats en tijd. Een herinnering waarop ik kan terugvallen als ik later dit jaar de flanken van de Stelvio en de Mortirollo op fiets, of die van de Croix-de-Fer en Alpe d’Huez, of als ik weer eens het onzalige idee opdoe om een rit als deze te ondergaan…

De queeste naar vermogen is a post from Down the Road.

Aangezien de Damloop er aan begint de komen en de sportieve activiteiten zo ongeveer tot stilstand waren gekomen, leek me dit een mooie uitdaging om de trainingsmetaliteit weer een impuls te geven. Normaal loop ik max 10km en dat moet nu toch echt uitgebreid gaan worden naar 10 engelse mijlen. En laten deze 10 e.m. nu ook op het programma van de Aakvlaailoop staan! Ik kon m'n geluk niet op!
Naarmate het tijdstip van de start nader kwam, vervaagde mijn overtuiging dat 10 e.m. een eitje zouden zijn. Dat had meerdere redenen. Allereerst was niet iedereen in mijn omgeving er van overuigd dat het goed zou zijn om 10 e.m. te lopen, terwijl ik in maanden al geen serieuze training meer had gelopen (ik geef deze mensen geen ongelijk dat ze zo dachten). Daarnaast was het vandaag wel wat aan de warme kant….

Ik besloot om er toch voor te gaan; schreef mezelf in en begon met volle moed aan deze uitdaging. Na 4km moet ik het groepje waar ik in meeliep laten gaan en ging ik op eigen tempo verder. Om de 3,5km is er een waterpost. Gretig neem ik de bekers met water aan en ik begin de kilometers af te tellen en genieten van de prachtige omgeving zit er niet meer in. Mijn voeten beginnen pijn te doen; bij tijd en wijle is dat zelfs een welkome afleiding van de twijfel over een goede afloop van deze loop. Na 10km begin ik er serieus over na te denken om terug te lopen (…). De kilometers worden nu erg zwaar; de kilometers gaan nu ook trager. 12, 13, 14… nog 2km te gaan. Langzaam ontstaat er wat vertrouwen in een goede afloop; sowieso een afloop… Op het 15km punt loop ik wat mensen voorbij die hebben besloten om verder te wandelen, een paar honderd meter later licht er iemand uitgeteld in het gras. Er zit iemand van de organisatie bij, dus ik loop verder.

De eindstreep is nu in zicht; ik ga het halen. Ik weet nu dat 16km van een hele andere orde is dan 10km. Er is nog wel wat werk te verzetten: 1:27 is niet de tijd die ik in gedachten had voor de Dam tot Dam loop, maar goed, er zijn nog vier weken te gaan. Met het passeren van de finish, passeer ik ook een onzichtbare lijn in mijn hoofd: ik heb nog veel trainingsarbeid nodig de komende vier weken en ik heb er zin in!

Het gebeurt in de Aakvlaai is a post from Down the Road.

Zoiets voel je al snel aan; het draait niet, de spieren bewegen niet soepel en elke stap die je zet dreunt na in je hele gestel. Even overwoog ik om te stoppen en rustig terug te lopen, maar al voordat ik de gedachte goed en wel tot me had laten komen, besloot ik om de ronde af te maken – maar wel op een rustigere wijze dan gepland. Met een hartslag rond de 160 liep ik het eerste kwart van de training uit. Ondanks dat de spieren nog stroef voelden, begon het wel wat soepeler te draaien en ik besloot om er een kilometer lang wat extra snelheid tegenaan te gooien.
Op m’n tandvlees nam ik de bocht die het einde van deze kilometer aanduidt. Het tempo laat ik wat zakken, ik concentreer me op m’n ademhaling en probeer m’n hartslag van dik 180 langzaam weer terug te laten keren tot 160. De bovenbeenspieren staan in brand, m’n knieën kraken bij elke stap en ik begin ook een onheilspellende trekkende pijn in m’n bovenrug te voelen.
Terwijl ik de schouders wat losdraai probeer ik een nieuw trainingsplan in elkaar te draaien. Er is nog een hoop werk te verzetten, wil ik de doelen die  ik heb voor de Dam-tot-Dam-loop ook maar enigszins kan benaderen. Ik besluit om er verder nog maar even niet over na te denken en later maar te analyseren wat de schade is…

Een dag later: spierpijn in de bovenbeenspieren, spierpijn in de kuiten, lichte pijn in de knieën (oeps) en een rug die heftig op slot zit. Daarnaast een drop van 2km/uur in de gemiddelde snelheid; en daar baal ik nog het meeste van, want hoe krijg ik die er op korte termijn weer bij?
De komende weken staan dus in het teken van rustig herstel; regelmatig lopen, rustig lopen en vooral niet focussen op snelheid.
Na 2 maanden looprust zijn de eerste stappen die ik zet, niet één stap voor-, maar twee achteruit…

Eén stap vooruit, twee stappen achteruit is a post from Down the Road.

is het niet frappant dat… is a post from Down the Road.

Boom, L: Ik ben een groot winnaar, maar ik ben wel blij dat er veel ettappes onder de 200km zijn. Boven de 200km gaan de beentjes zo zwaar voelen.

Terpstra, N: Met het RWB om de schouders moet het toch lukken om een etappe te pakken. 

Mollema, B: Jammer dat ik niet mag laten zien dat ik ook aardig kan fietsen…

Sanchez, LL: Jij zegt dat ik het voorjaar verprutst heb, vanuit mijn opinie heb ik dit voorjaar krachten gespaard.

Contador, A: Dat ik over 3 weken op de hoogste trede sta is al wel zeker; ik fiets voornamelijk mee vanwege de gezelligheid.

Gesink, R: Ik eindig wel als eerste bij de renners die zonder doping fietsen.

Sleck, A: ik fiets om m'n broer te laten winnen.

Sleck, F: ik fiets om m'n broer te laten winnen.

Evans: Dit jaat ga ik niet fietsen, maar harken.

Wiggins, B: Het beste heb ik in de Dauphine al wel verbruikt.

Menchov, D: Mjahhh, mhhh…

Hoogerland, J: Bedankt Vancansoleil voor de vakantie.

Ruygh, R: Volgend jaar ga ik wel laten zien dat ik met de besten mee kan.

Boic, B: Ik ben mooi wel bij iedere sprint "best of the rest".

Cavendish, M: Het wordt weer een spektakel; dat ik daarbij een paar collega's de hekken in moet rijden, voegt alleen maar toe aan de feestvreugde.

Boonen, T: Als ik niet in de hekken eindig, zal ik vast niet al te ver achter Cavendish, M finishen.

Gilbert, P: Etappe 4 is van mij.

Cancellara, F: Etappe 4 is van mij.

Vinokourov, A: Etappe 4 is van mij.

Voecler, T: Dit is mijn jaar! Het beste is er nu helaas wel van af…

Basso, I: Ik ben ook al bijna boven..

de tour door de ogen van… is a post from Down the Road.

Er is maar xe9xe9n meester, maar xe9xe9n ware prof… zeker als je kijkt door zijn bril. Mart, ik zal genieten van de laatste reeks Avondetappes die je gaat maken… maar om te wennen aan een Tour zonder jou, zal ik dit jaar toch iets meer door m'n eigen bril gaan kijken.

Aan alle goede dingen… is a post from Down the Road.

Ik ga maar snel m'n ketting even poetsen zodat ik blinkend aan de start sta

‘k heb er zin an! is a post from Down the Road.

Achterstallig onderhoud… is a post from Down the Road.

Videocompilatie Ventoux – mei 2011 (bedankt Henk!) is a post from Down the Road.

Met 10 mannen en een soigneur zijn we voor een weekend afgereisd naar dit kleine paradijsje in Zuid-Frankrijk. Allemaal met hetzelfde doel: bovenkomen op de top van de Mont Ventoux. De spanning van De Beklimming ligt als een warme deken over alle activiteiten en gesprekken die tot-nu-toe zijn gedaan en gevoerd. Iedereen lijkt er tegenop, en tegelijkertijd, naar uit te zien. Tijdens een lunch met uitzicht op onze uitdaging hebben we alle tijd om nog eens te genieten van de intense kracht die de berg ten toon spreidt. De lunch, met voornamelijk streekproducten, is werkelijk fantastisch en de rosé van Domaine de Marotte heeft een volle, frisse neus en ligt prettig in de mond alwaar het smaakt naar bosvruchten, met een ondertoon van voornamelijk aardbei. Ik besluit om een doosje mee naar huis te nemen, omdat ik verwacht dat deze rosé goed valt bij mijn vrouw.
Deze middag testen we met elkaar nog even de beentjes in de voortuin van de Ventoux. Op het klimmetje naar Venasque doen een aantal van ons een laatste test om te zien hoe het sap in de benen is; een aantal mannen doen me verbazen en klimmen makkelijker dan ik had verwacht omhoog…

De bewuste zondagmorgen is nu aangebroken. Om  8 uur zitten we op de fiets en gebruiken de 20km naar Bedoin om lekker los te trappen. Iedereen is er klaar voor, er zijn voldoende koolhydraten gestapeld, de bidons zitten vol en de gelletjes, repen en bananen zitten in de achterzakken. Bij de witte streep stoppen we en worden de laatste voorbereidingen getroffen. Na een foto en een filmpje zijn we om 9.30 uur klaar om onze stalen rossen te bestijgen en als wilde cowboys van de lage landen deze machtige ervaring te overwinnen. Al na 50 meter is ons peloton een langgerekt lint, dat is mooi, ieder begint op eigen inzicht aan deze klim.
Van vorig jaar weet ik nog dat ik er verstandig aan zou doen om de eerste 6km rustig aan te doen, maar als het echt steil begint te worden realiseer ik me dat ik het de eerste 6km niet rustig aan heb gedaan… Ik zeg tegen mezelf dat je er ook niets aan hebt om op de meet nog over te hebben en probeer daarmee de opkomende twijfels de kop in te drukken.
In het warme bos valt het me zwaar om wat te eten. Met moeite eet ik een gelletje en later een banaan. Ik probeer een lekkere cadans te vinden en heb zelfs wat energie over om zo-af-en-toe wat zwaarder te schakelen. Ik kijk ik om me heen en zie de diversiteit van het bos waar ik me doorheen zwoeg. Op grotere hoogte, waar het bos wat dunner wordt, doet het me denken aan een subtropisch eiland. Ik vraag me af waar deze associatie vandaan komt, maar besluit al snel om me weer te concentreren op waarvoor ik gekomen ben. Halverwege het bos geef ik m'n valhelm af aan Peter (onze soigneur) en voor ik het weet rij ik langs Chalet Reynard. Terwijl ik het bos achter me laat realiseer ik me dat ik meer moet genieten van dit soort momenten in het leven; van elk moment in het leven eigenlijk.

Of het de eerste 6km's zijn, de gebrekkige nachtrust van de afgelopen 3 nachten, de aanblik van de kale vlakte voor me, of  aan de energybar die ik halverwege het bos heb uitgespuwd, ik weet het niet, maar de moeheid slaat in één keer in m'n benen. Relatief gezien is dit laatste stuk niet het moeilijkste van de klim, maar toch worstel ik er flink mee. Ik probeer mezelf van fietser tot fietser te werken en dat blijkt te helpen. Alhoewel de snelheid af-en-toe zakt tot onder de 10km/uur probeer ik de cadans toch weer terug te vinden.
Nog 5km, nog 4… lachen naar de fotograaf en voor ik het weet zie ik het monument van Simpson naast me. Zal ik stoppen? Om mezelf over deze gedachte heen te zetten ga ik nog maar eens op de pedalen staan. De laatste kilometer ligt voor me. In mijn gedachten ben ik hier al veel vaker met 20km/uur naar boven gereden, maar nu het moment daar is wil dat niet echt lukken. Echt niet zelfs… De laatste bocht en de 100 meter daarachter zijn steil en ik begin me af te vragen of dat nog wel wil lukken… de oorlog in mijn hoofd geeft me twijfel: kom ik wel fietsend boven?

Terwijl ik de finishstreep onder me door zie glijden, besef ik me dat ik het laatste stuk heb overwonnen; ik kan het me nauwelijks herinneren. Moe maar zeer voldaan stap ik van mijn fiets en kijk een 5-tal minuten stil en vol verwondering naar het landschap. Mooier dan dit kun je het niet krijgen, een prachtig uitzicht als beloning voor het zware werk. Er schiet door m'n hoofd dat als ik een psalmist was geweest, dit een fantastisch moment zou zijn geweest om de grootsheid van de schepping te beschrijven.

Eén-voor-één komen de wielerbroeders boven, aangemoedigd door hen die hen voor gingen. Iedereen komt boven met een eigen verhaal, een eigen gevoel en wellicht ook een eigen overwinning of inzicht. Deze berg straft hen die hem lichtvoetig betreden…. maar beloont ook hen die hem serieus uitdagen.

Ontzagwekkend vriendelijk is a post from Down the Road.