Oei, oei, wat is het al weer lang geleden dat ik iets heb geschreven op deze blog. Schandalig gewoon; en dat terwijl er toch zoveel te vertellen is. Ik zal zo kort mogelijk een beeld te schetsen van de afgelopen maanden en van de plannen voor de komende maanden.

Allereerst moet ik tot mijn grote schaamte vertellen dat van de drie regiorecreanten wedstrijden die er geweest zijn, ik ze alle drie ook heb moeten missen. Drie verschillende oorzaken ook (des-organisatie, migraine, vakantie), maar ik baal er wel van. Hopelijk wil het op dat vlak de tweede helft van het seizoen beter vlotten.
Daarnaast is het zo dat ik volgend weekend met een groep afreis naar Zuid Frankrijk, om daar de Mt Ventoux te gaan beklimmen. (zie deze blog voor een verslag van de beklimming van vorig jaar) Veel van de trainingen van de afgelopen maanden stonden in het teken van deze berg.

Het hardlopen gaat ook gestaag verder. 12km gaat nu zonder problemen; en ik ben nu bezig om de snelheid erin te krijgen. 6km a 14,4km/uur begint al ergens op te lijken, maar in September hoop ik dat ik dat 16km vol kan houden. Dan loop ik namelijk samen met mijn collega's van Praclox de dam-tot-dam loop! Overigens verwacht ik niet dat ik tegen die tijd de volledige 16km met gemiddeld 14km/uur kan afronden, maar goed, een doel mag best een beetje prikkelen en uitdagen

Afijn, ik heb jullie weer een beetje bij-gepraat; dan kan ik nu beginnen met het schrijven van een blog waarin ik weer wat meer over mijn ervaringen downtheroad met jullie deel.
Waarschijnlijk gaat het over een zonderlinge fietser die in de omgeving van Groesbeek woont, het hart op de tong heeft en die het niet erg vindt om een stelletje verdwaalde fietsers te tonen wat voor moois er in het achterland van Nijmegen allemaal te vinden is.

Tot gauw!

Het is lange tijd stil gebleven op deze blog. Er was ook niet zoveel te vertellen en om jullie nou te vermoeien om niets….
Afgelopen weekend had ik eindelijk weer eens tijd voor wat lekker trainingen. Zaterdagmiddag een half uurtje op de hardloopschoenen en zondag een uurtje op de fiets. Waar het rondje van zondag erg tegenviel door de koude wind, was het zaterdag heerlijk om er even uit te zijn. Niet al te warm, maar de wind was te harden en het was gezellig druk op de route met fietsers, wandelaars en andere lopers. Nooit geweten dat ik zal zoveel mensen hier in het dorp ken…..

Het rondje op de fiets was daarentegen echt afzien. Ondanks de jas en de winterhandschoenen was het erg koud en na een schamele 8km stond ik echt op het punt om de kortste weg naar huis terug te nemen. Door de venijnig koude wind die recht in het gezicht blies kreeg ik barstende koppijn en de benen voelden nog niet aan alsof ze met de stevige bries wilden wedijveren. Het koppie leek daarin mee te gaan…
Onwillekeurig schoten mijn gedachten terug naar het einde van vorig seizoen waar ik voorzichtig aan begonnen ben met tijdrittrainingen en waar het me niet uitmaakte om mezelf 45 minuten af te beulen en het gevoel te hebben dat m'n longen zich buiten mijn borstkas bevonden; en zie mezelf nu eens: zeurend om wat koude wind. Kom op zwakkeling! Tegenwind is geen tegenstand, tegenwind is een uitdaging, een prachtige kans om van een korte rit een uitdagende en opbouwende exercitie te maken.

Langzaamaan kwam de oude vastberadenheid weer opzetten. Ik neem een flinke teug uit mijn bidon en ga nog eens flink op de pedalen staan. Ja, de spieren doen pijn en de wind snijdt flink, maar de moraal groeit; de volgende blog zal wel gaan over hoe ik dat moet beteugelen….

Graag had ik hier willen vertellen over de eerste 100+ training van dit seizoen, maar helaas moet dat een andere keer gebeuren. De teller bleef steken op 99,99km. Hoe krijg je het voor elkaar…

Toch was het wel een mooie rit. Het was de traditionele seizoensbreaker. Nu weet ik niet wanneer je formeel over een traditie kunt spreken, maar dit was de tweede keer op rij dat ik het nieuwe trainingsseizoen inluidt met een rondje Kinderdijk. Nu klinkt 2x op rij niet zo heel spectaculair, maar ik fiets ook pas zo'n 2 jaar weer serieus, dus dat is dan toch mooi maar 2 uit 2….
Ik kies altijd een speciale dag uit voor dit rondje; de zon mag schijnen, het mag best koud zijn, het mag zelfs regenen.. als de wind maar uit het (zuid)westen komt met minimaal 4Bft. De dijk tussen Vianen en Kinderdijk is namelijk zo'n 40km lang en dat in combinatie met een flinke tegenwind…. er zullen weinig momenten meer komen dit jaar dat ik mezelf zo zwaar zal belasten tijdens een training.

Naast dat het een heftige training was, was het toch ook een mooie rit. Het zonnetje scheen over de enorme watervlakte langs de dijk en het was met alle zondagslopers en -fietsers bijna gezellig te noemen. Op het dijkje langs de molens in Kinderdijk na dan… daar was het wel erg gezellig… mensen waren zelfs geirriteerd dat er fietser op hun fietspad reed (en echt waar: de teller is op dat dijkje niet boven de 20km/uur gekomen).
Vervolgens brachten mijn -toch wel- vermoeide beentjes me via een dwaling door de Alblasserwaardse polder terug naar huis. Deze week zal ik zoveel mogelijk met de beentjes omhoog zitten; ze hebben het verdient om wat rust te krijgen.

De rest van het seizoen zal ik heftige trainingen wat minder vaak inplannen. Meer rustige duurtraingen (dan wel 100+…) met af-en-toe een interval D3- of tijdrittraing. Denk ik…
Anyhow; vandaag heb ik de beentjes weer wakkergeschud en zijn ze klaar voor een nieuw seizoen vol leuke, korte, lange, zware, lichte en opbouwende ritjes.

Heerlijk. De winter zit in een dip. De temperaturen stijgen tot een aangenaam niveau voor de tijd van het jaar en het lijkt dit weekend zelfs droog te blijven. EN er staat zondag een heerlijk westenwind, 4 bft!

Dat nodigt uit tot de eerste zware fietstraining van het seizoen: traditioneel over de dijk van Vianen naar Kinderdijk. 40km met de wind recht in het gezicht en beuken maar.

Nu maar hopen dat de voorspellingen blijven zoals ze nu zijn…. dan heb ik morgen weer wat zinnigs te schrijven
O ja; en als je mijn logs met je digitale vrienden wilt delen, dan kan dat…. ik heb namelijk de "Like" button geactiveerd.

Wat een heerlijk begin van dit nieuwe jaar! In één weekend een rondje hard gelopen en rondje op de racefiets. En omdat ik zo'n 7 weken niet had gelopen en 3 maanden niet op de racefiets had gezeten, was dat weer een hele opluchting. Heerlijk!

Wegens (kleine) pijntjes her-en-der leek het me verstandig om een rustpauze in te lassen. Niet alleen om de blessures te laten herstellen, maar ook om de honger naar het trainen weer op te wekken. En 1 januari was het zover. Een droge zaterdagmiddag, een iel zonnetje, koude wind en 'the urge' om er op uit te gaan. Met U2 in de oren rende ik voor "The Unforgettable Fire" uit. Ik was van plan om een rondje van 20 minuutjes te lopen, dat werd uiteindelijk bijna het dubbele…
De middag erna besloot ik om een rondje te gaan fietsen. Met de bandjes enigszins opgepompt (met deze koude en natte wegen wil je zoveel mogelijk rubbercontact met het asfalt hebben) dook ik de koude noordenwind win. Oeff… wat voelden de beentjes stroef. Ik maak er dus maar een "souplesse-training" van. Een hoog beenritme, boven de 90/100 per minuut. Pas na een uur begon het weer wat vertrouwd te voelen en ik besluit er een korte zware interval uit te gooien.
Op een recht stuk fietspad ga ik op de pedalen staan en gooi het tempo flink omhoog; wat voelt het goed om die koude wind langs mijn bezweette gezicht te voelen stromen en wat voelt het goed om alles wat je hebt eruit te trappen. Een blik op de hartslagmeter doet me naar adem happen…. 190 en still counting… 190? Eind vorig seizoen stopte de teller steevast op de 181….

Wat leer ik daar van? Wat betekent het dat m'n max hartslag nu 10 slagen hoger ligt dan voorheen? Het antwoord: moeheid en overtraindheid. Niet dat ik zoveel trainde, maar vaak wel hard en uitputtend. Mhhh.
De spieren weer even tot rust laten komen en de 'honger' naar het trainen even niet stillen blijkt misschien wel belangrijker dan ik eerder had gedacht. Wellicht heeft me dit iets geleerd, of niet….

Wat een mooi begin van 2011! Na 7 weken van rust, kon ik vandaag weer heerlijk een rondje lopen. Ik vond het wel wat spannend, aangezien ik er nog niet zeker van was dat de pijntjes die me aan de kant hielden wel achterwege zouden blijven. En ik moet zeggen: het voelt goed!
Niet dat het zo'n enorm zware belasting was vandaag, maar toch… Een kleine 7 km in 38 minuten, heerlijk in het zonnetje… dat smaakt naar meer voor de komende tijd.

Hopelijk  kan ik de activiteiten de komende weken weer verder uitbreiden om zo te bouwen aan een solide sportieve basis voor 2011! Wanneer in weer meer down the road ben, dan horen jullie gegarandeerd weer meer van me.

En dat wens ik jullie allen ook toe: wat je ook op sportief vlak mag gaan beleven in 2011; ik hoop dat je pijn- en blessurevrij mag blijven en dat je je doelen mag halen en wellicht zelfs kunt overtreffen.

Op een sportief 2011! 

Nu de dagen korter worden en de tijd om te trainen beperkter, begint het verlangen naar het voorjaar zich langzaam maar zeker te manifesteren. Zo zwak als de zonnestralen die vanochtend door de grijze nevel heen mijn -door de oostenwind koud geworden- gezicht nog wat verwarmden, maar zeer duidelijk wel ontluikend voorbij de horizon van dit jaar. Wat heb ik er een zin in!

Om het fietsen het lopen niet te laten verdrukken en vice versa ben ik bezig met het opstellen van doelen. Volgend jaar wil ik in ieder geval weer deelnemen aan de regiorecreanten wedstrijden op de racer, daarnaast wil ik nog één of twee grote toertochten (+200km) deelnemen.
V.w.b. het harlopen wil ik in ieder geval deelnemen aan een loop van 10 engelse mijlen en misschien nog een halve marathon. Daarnaast zijn er zat lopen van 10km in de omgeving die ik makkelijk in kan passen.

Los van de regiorecreanten wedstrijden staat er dus nog niets vast en daar moet nog eens goed over nagedacht worden. Alle ideeën zijn welkom! Als ik genoeg inspiratie heb, gooi ik er eens een lange rustige fietstocht tegenaan om alles te laten bezinken en te plannen…. en ja, daar horen jullie dan ook weer van