De Aakvlaai is een watersport- en recreatiegebied tussen Hank en de Biesbosch. Ik kende het gebied tot vandaag niet; zeker niet onder deze naam. Je kunt er naast watersporten en recreëren ook heel goed lopen. Er is zelfs een loop naar vernoemd: "de Aakvlaailoop". Dat weet ik ook pas sinds kort.

Aangezien de Damloop er aan begint de komen en de sportieve activiteiten zo ongeveer tot stilstand waren gekomen, leek me dit een mooie uitdaging om de trainingsmetaliteit weer een impuls te geven. Normaal loop ik max 10km en dat moet nu toch echt uitgebreid gaan worden naar 10 engelse mijlen. En laten deze 10 e.m. nu ook op het programma van de Aakvlaailoop staan! Ik kon m'n geluk niet op!
Naarmate het tijdstip van de start nader kwam, vervaagde mijn overtuiging dat 10 e.m. een eitje zouden zijn. Dat had meerdere redenen. Allereerst was niet iedereen in mijn omgeving er van overuigd dat het goed zou zijn om 10 e.m. te lopen, terwijl ik in maanden al geen serieuze training meer had gelopen (ik geef deze mensen geen ongelijk dat ze zo dachten). Daarnaast was het vandaag wel wat aan de warme kant….

Ik besloot om er toch voor te gaan; schreef mezelf in en begon met volle moed aan deze uitdaging. Na 4km moet ik het groepje waar ik in meeliep laten gaan en ging ik op eigen tempo verder. Om de 3,5km is er een waterpost. Gretig neem ik de bekers met water aan en ik begin de kilometers af te tellen en genieten van de prachtige omgeving zit er niet meer in. Mijn voeten beginnen pijn te doen; bij tijd en wijle is dat zelfs een welkome afleiding van de twijfel over een goede afloop van deze loop. Na 10km begin ik er serieus over na te denken om terug te lopen (…). De kilometers worden nu erg zwaar; de kilometers gaan nu ook trager. 12, 13, 14… nog 2km te gaan. Langzaam ontstaat er wat vertrouwen in een goede afloop; sowieso een afloop… Op het 15km punt loop ik wat mensen voorbij die hebben besloten om verder te wandelen, een paar honderd meter later licht er iemand uitgeteld in het gras. Er zit iemand van de organisatie bij, dus ik loop verder.

De eindstreep is nu in zicht; ik ga het halen. Ik weet nu dat 16km van een hele andere orde is dan 10km. Er is nog wel wat werk te verzetten: 1:27 is niet de tijd die ik in gedachten had voor de Dam tot Dam loop, maar goed, er zijn nog vier weken te gaan. Met het passeren van de finish, passeer ik ook een onzichtbare lijn in mijn hoofd: ik heb nog veel trainingsarbeid nodig de komende vier weken en ik heb er zin in!

Terwijl ik langs de versteende bulldozer vlak voor Zaltbommel fiets, probeer ik me in te denken wanneer ik voor het laatst wakker was geworden met spierpijn in m'n benen, vanmorgen niet meegerekend dan… Blijkbaar hadden de inspanningen van gisteravond er wel aardig ingehakt. Eigenlijk had ik vandaag de Huchiestocht willen rijden, maar na een nachtrust van slechts 3 uur heb ik die helaas maar aan me voorbij laten gaan, maar toen ik vanochtend wakker werd, voelde ik al meteen dat ik de spanning er even uit moest rijden.
Ik heb me aan mezelf moeten beloven dat ik tot aan Zaltbommel de hartslag laag moet houden. Eerst een uurtje herstellen; daarna zien we wel hoe de benen zich houden. De planning is om via Zaltbommel naar Geldermalsen en Landgoed Marienwaerd te fietsen, om vervolgens via Leerdam en Arkel terug te fietsen naar huis. De route tussen Geldermalsen en Leerdam is nieuw voor mij, maar schijnt heel mooi te zijn. Dwars door de Betuwe, langs een prachtig landgoed.

Terwijl ik Zaltbommel uitrij en de brug over de Waal opzoek, trek ik het tempo wat omhoog. De wind zal tot aan Geldermalsen in de rug zijn en dat is altijd even lekker om het tempo er goed in te krijgen. De benen beginnen wat beter te voelen, op de teller zie ik dat ik n u 36,7km/uur rij; dat was ook het gemiddelde van gisteravond, maar toen fietsen we over een bochtig parcours door Giessen. De weg was toen nog wat nat van de regen en zeker de krappe bochtjes in de klinkerstraatjes waren verraderlijk glad. Maar desalniettemin werd er flink doorgetrokken. Ik had me voorgenomen om niet deel te nemen aan de tussensprints. Daar heb ik me aan gehouden, al was het alleen al omdat ik niet eens genoeg oempf overhad om er echt voor te gaan op de momenten dat er gesprint werd; het slechte geluid van het omroepsysteem hielp ook niet mee: 2x hoorde ik pas bij het uitkomen van de laatste bocht voor de meet dat er punten verdeeld gingen worden…
In de voorlaatste ronde begin ik me wat naar voren te bewegen. We rijden nog met z'n achten bij elkaar en op dit kronkelige parcours is het nog een hele toer om de renners voor me in te halen. Bij het ingaan van de laatste ronde haal ik de laatste man voor me in; de man in de leiderstrui. De hele laatste ronde rij ik op kop en ik probeer het tempo straf hoog te houden. Niemand komt me voorbij en aan de achterkant waaien er zelfs een paar af. Nog 2 bochten; ik trek het tempo nog maar eens wat op. Bij het uitkomen van de laatste bocht komt de man in de leiderstrui langszij. "Het wordt dus een sprint, alweer" schiet er door me heen. Ik zie hem aanzetten en schakel direct twee tandjes bij om te proberen hem bij te blijven; maar het metertje dat hij heeft gepakt, weet ik niet meer te dichten… weer niet… "Hoe vertel ik dat thuis" is de eerste gedachte die door me heen schiet als ik de meet passeer. Ik weet dat die gedachte onzin is, want zelfs toen ik in Sleeuwijk (aan het begin van het seizoen) door m'n eigen categorie gedubbeld werd, was het thuisfront al hartstikke trots. En ach, wat zou het; tweede is toch ook best aardig?

Eventjes opletten hier; ergens moet ik hier rechtsaf richting Beesd. Terwijl ik mijn afslag vind, veranderd het landschap direct. Fruitbomen die gebukt gaan onder het gewicht van hun vruchten staan direct langs de kant van de weg en her-en-der staan mooie boerderijtjes; onmiskenbaar de Betuwe. De wind komt nu schuin van voren en het tempo zakt logischerwijs dus ook wat. Bij het inrijden van Beesd -wat een leuk stadje is dat- laat ik de Betuwe achter me en ik vervolg langs een doorgaande weg m'n route naar Leerdam. Altijd fijn om weer op terijn te komen waar je de weg een beetje kent. Vanaf Leerdam volg ik de dijk naar Arkel. Alhoewel de wind tegen staat, voelen de beentjes nu goed. Ik overdenk nog eens het verloop van de wedstrijd van gisteravond. Had er niet meer in gezeten? Had ik niet eerder het gas open moeten trekken? Ik weet het niet… misschien wel, misschien ook wel niet…

De laatste kilometers luiden zich nu in. Ik rij om Gorinchem heen, om via Schelluinen terug te rijden naar huis. Op de brug over de Merwede trek ik nog even flink door om vervolgens rustig uit te rijden. Het is inmiddels ook wat rustiger geworden in mijn hoofd; langzaam maar zeker begint het besef door te dringen dat de tweede plaats van gisteravond toch best wel aardig is.